من به آغاز زمین نزدیکم،
نبض گلها را میگیرم
آشنا هستم با،
سرنوشت تر آب
عادت سبز درخت
روح من در جهت تازه ی اشیا جاریست
روح من کم سال است
روح من گاهی از شوق سرفه اش میگیرد
روح من بیکار است
قطره های باران را،
درز آجرها را می شمارد.
روح من گاهی ،
مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد......
(سهراب سپهری)